Scottish Deerhound Rasbeschrijving

Scottish Deerhound Rasbeschrijving

In het noorden van Schotland werden al sinds mensenheugenis grote snelle honden gebruikt bij de jacht op edelherten. Sinds de 15e eeuw doen vele verhalen de ronde over deze jacht. Er moeten heel wat honden gesneuveld zijn tijdens de confrontatie met de enorme herten. Het spreekt voor zich dat alleen de moedigste, slimste, sterkste en snelste honden goed uit de strijd kwamen. En alleen zij zorgden voor nageslacht. Daar de jacht enkel was voorbehouden aan de zeer welgestelde lieden, was het houden en fokken met dergelijke honden ook alleen iets wat in de hoogste kringen voorkwam. Het ras was daar zo bijzonder geliefd dat er zelfs honden naar buitenlandse koningen werden gestuurd als geschenk.

Al die tijd had het ras nog niet de naam Deerhound. Men sprak over ruwharige greyhound, schotse greyhound, Ierse greyhound, highland deerhound en variaties hiervan. Rond 1859, toen de eerste hondententoonstellingen werden georganiseerd, kreeg de Deerhound zijn naam.

Karakter
Als je de omschrijving van het karakter van de Deerhound leest, vraag je je af waarom niet iedereen zo’n hond heeft. Waardig, vriendelijke, kalm, gezeglijk, dol op mensen, lief voor kinderen en blaft niet veel. Naast deze eigenschappen ontbeert de Deerhound er ook enkele. Zo is hij niet waaks, niets slaafs en bezit geen herderskwaliteiten. Natuurlijk is het in hart en nieren nog steeds een jachthond. Gefokt om zelfstandig – dus zonder aanwijzing van zijn eigenaar – achter groot wild aan te gaan. Hij jaagt op zicht; bij de Deerhound betekent dit dat wanneer het wild uit zicht is, dat hij dan weer naar zijn eigenaar terugkeert.
Als gezinshond is de Deerhound bijzonder aangenaam. Hij voegt zich gemakkelijk – geef hem gewoon een eigen fauteuil – en is niet overdreven aanwezig. Onze Sansa ligt altijd in haar Chesterfield. In huis is ze de rust zelve.
Een Deerhound hoort niet in een kennel, maar is juist een gezelschapshond. Dit enorme ras is minder hinderlijk aanwezig dan kleine rassen. Hoe kleiner hoe beweeglijker. De gemiddelde Jack Russel eist, door zijn bewegingsdrang en geluid, ook heel wat meer aandacht op dan deze zachtaardige reus. De Deerhound wil niet domineren, behagen of uitdagen. Een Deerhound wil er gewoon mogen zijn. Hij verdient respect. Je moet niet van deze kindervriend verwachten dat ie speelgoed voor je ophaalt, echter onze Sansa speelt graag een potje voetbal.

De Deerhound is dol op mensen, misschien nog wel meer dan op zijn eigen soortgenoten. Hij zal het fantastisch vinden om een urenlange friemelbuurt te krijgen. De meeste Deerhounds maakt het ook niet zo uit of dit door leden van het eigen gezin wordt gedaan of door een compleet vreemde. Mensen zijn er om aardig gevonden te worden. Of dat nu vrienden van de familie, voorbijgangers op straat of inbrekers zijn. Kom maar binnen met je knecht, is zijn slogan. Natuurlijk zal hij er vriendelijk om vragen. Met een quasi verlegen blik, blije kwispel of een uitgestoken poot. Overdreven of handhandig opspringen is niet zijn stijl.

De Deerhoud is sociaal. Vriendelijk naar mens en dier. Als een gentleman loopt hij over straat. “Wie goed doet, goed ontmoet”. Lijkt een lijfspreuk van hem. De meeste honden groot of klein, zullen door hem op een rustige manier, met een kwispeltje, begroet worden. Blaaskakige soortgenoten worden, als het even kan, genegeerd. Hij heeft daar geen zin in. Hij staat erboven.

Opvoeding en training
Zelfstandig werkende honden worden vaak als minder intelligent en trainbaar omschreven – tenminste volgens de bekende intelligentielijstjes, waar natuurlijk de border collie bovenaan staat -, maar niets is minder waar. Is het dom om niet klakkeloos bevelen op te volgen? Om eerst afwegingen te maken? Het ligt er simpelweg aan wat er bovenaan het prioriteitenlijste van de desbetreffende hond staat. Sommige rassen zijn eeuwenlang zo gefokt dat voor aanbidding naar de eigenaar luisteren, het summum is. Dat is bij de Deerhound niet het geval. Wel heeft deze kanjer van alle windhondenrassen de meeste “will to please”. Hij is niet doof voor wat de eigenaar roept, of nog beter, ‘lief’ van hem vraagt. De Deerhound is goed te trainen en kan zelfs prima meekomen in de GG-cursussen. De Deerhound is erg gevoelig voor een harde aanpak. Schreeuwen en respectloos behandelen maken veel kapot. Het vertrouwen is zo weg. Deerhoundliefhebbers zeggen dat daardoor zijn respect voor je verdwijnt. De Deerhound ligt, net als de meeste windhonden, graag zacht. Hij heeft immers niet veel lichaamsvet en is ook niet in het bezit van een dikke vacht.

Beweging
Wie denkt dat windhonden de hele dag moeten rennen, heeft het mis. Windhonden zijn op zich erg rustig. Natuurlijk hebben ze die lange poten niet voor niets gekregen dus een paar keer per dag een stevige sprint kunnen trekken, is geen overbodige luxe. Het houdt hem gezond en fit. Naast de fiets lopen is ook een prima vorm van bewegen. Echter dit mag pas met honden die ruim een jaar oud zijn.

Gezondheid en verzorging
Het oogt een beetje onverzorgd, de ruige vacht van de Deerhound. Dat hoort ook zo. Het behoeft dan ook niet veel verzorging. Met een grove borstel af en toe voorzichtig doorwerken, is genoeg. Te lange haren aan bijvoorbeeld de oren mogen worden weggehaald. Verder is het zo gepiept. Controleer wel de vacht en huid na iedere wandeling, deze is erg kwetsbaar. De huid van een Deerhound zit behoorlijk strak om zijn vetloze lichaam en scherpe takken en andere puntige zaken kunnen gemakkelijk het vel doorboren. De Deerhound is relatief gezond en kan een leeftijd van een jaar of tien bereiken. Hartproblemen komen helaas wel voor. Sansa wordt elk jaar getest op DCM. Problemen zoals heupdysplasie komen weer helemaal niet voor bij deze aristocraat.

(Overgenomen uit hondenmanieren/Hanneke Reitsma)